Grenzen aangeven en voor jezelf kiezen: mijn leven was één groot ‘sorry’

Nee zeggen. Grenzen aangeven. Voor jezelf kiezen.

Ik kon het niet zo goed.

En eerlijk gezegd vind ik het soms nog steeds moeilijk om nee te zeggen. Alleen kan ik het tegenwoordig steeds beter. Niet omdat het me niets meer kan schelen wat een ander vindt, maar juist uit liefde voor mezelf.

Het gekke is: hoe beter ik mijn eigen grenzen bewaak, hoe meer ruimte ik ook voor anderen lijk te hebben. Hoe dat precies werkt weet ik ook niet, maar zo ervaar ik het wel. Ik kan meer geven als ik niet voortdurend over mijn eigen grenzen heen ga.

Dat heb ik alleen niet altijd zo gedaan.

Er zijn genoeg momenten in mijn leven geweest waarop ik achteraf misschien nee had moeten zeggen. Tegen een baan bijvoorbeeld. Ik voelde eigenlijk heel goed dat die baan het niet voor mij was. Het werk paste niet meer bij me, ik vond dat ik niet goed genoeg betaald werd en ik voelde te weinig waardering.

Maar ja.

Er moest ook gewoon geld verdiend worden.

En bovendien: als ik dit niet wilde, wat wilde ik dan wél?

Geen idee.

Dus bleef ik.

Ik durfde thuis ook niet goed te zeggen dat ik het eigenlijk niet meer wilde. Niet omdat dat niet mocht, maar omdat ik zelf geen alternatief had. We zaten in verschillende fases van ons leven, ik had verlangens over hoe mijn toekomst eruit zou zien en ondertussen wist ik zelf eigenlijk helemaal niet meer wie ik was of wat ik wilde.

Als ik daar nu op terugkijk, denk ik dat dat misschien nog wel het belangrijkste was.

Ik wist oprecht niet wat ík wilde.

Aan de buitenkant was er niet zoveel aan de hand

Dat is misschien het vreemde.

Ik was een leuke jonge vrouw om te zien. Ik had een leuke baan, een leuke man, een leuk huis. Ik deed mee met leuke dingen en kon hartstikke vrolijk zijn.

Het plaatje klopte best aardig.

Maar vanbinnen was ik diep ongelukkig en vaak ontzettend eenzaam.

Mijn zelfbeeld was laag. Ik voelde me niet zoveel waard en had anderen nodig om de gaten in mijn leven op te vullen. Ik vond het moeilijk om werkelijk op eigen benen te staan en mijn eigen leven te leiden.

En als ik er nu woorden aan moet geven, denk ik dat mijn hele leven diep vanbinnen één groot ‘sorry’ was.

Sorry dat ik er ben.

Sorry als ik je teleurstel.

Sorry als ik niet aan je verwachtingen voldoe.

Sorry als ik iets nodig heb.

Niemand die dat aan de buitenkant zag.

En terwijl ik dit schrijf krijg ik weer een knoop in mijn maag. Omdat ik naar die jonge vrouw kijk en eigenlijk ontzettend veel medelijden met haar heb.

Ze deed zo haar best.

Er liep een volwassen vrouw rond met ergens binnenin een doodsbang meisje

Ik weet inmiddels dat er bij mij veel uit mijn jeugd meespeelde.

Ik groeide natuurlijk gewoon op. Fysiek en mentaal werd ik volwassen. Ik werkte, had verantwoordelijkheden, een relatie, een huis en deed alles wat volwassen mensen nu eenmaal doen.

Maar ergens binnenin was een klein meisje blijven steken.

Een heel lief klein meisje dat doodsbang was en er eigenlijk geen bal van snapte.

Ik had weleens gehoord dat je je moest ‘verenigen met je innerlijke kind’. Nou, succes ermee.

Ik vond dat jarenlang ontzettend moeilijk. En eerlijk gezegd ook eng.

Als ik nu tegenover die jonge Georgette zou zitten, zou ik haar daarom ook helemaal geen wijze raad willen geven.

Ik zou haar eerst heel stevig vasthouden.

Ik zou haar diep in haar ogen kijken en zeggen:

Kijk eens wie je bent. Kijk eens wat je bent. Kijk eens wat je de wereld te bieden hebt. Kijk naar mij, want dan zie je jezelf.

En misschien nog wel belangrijker: wij kunnen niet zonder elkaar bestaan. Ik hoef haar niet achter me te laten om verder te kunnen. Ik moet het juist mét haar doen.

Leren grenzen aangeven ging niet van de ene op de andere dag

Er is geen moment geweest waarop ik op een ochtend wakker werd en dacht: zo, vanaf vandaag hou ik van mezelf en kan ik prima mijn grenzen aangeven.

Was het maar zo simpel.

Het ging met vallen en opstaan. Meerdere keren uitvallen op mijn werk. Ziek worden. Problemen in mijn relatie. Weer doorgaan. Dingen goedmaken. Hulp krijgen. Leren communiceren. En heel langzaam begon ik te voelen: hé, maar dit is eigenlijk helemaal niet het leven dat ik wil leiden.

Toen Reiki en later energiewerk op mijn pad kwamen, begon er iets te veranderen.

Niet met grote trommels en engelengezang.

Er ging gewoon langzaam een deur open naar iets wat ik daarvoor een nogal raar begrip vond: zelfliefde.

Want hoe moest ik van mezelf houden als ik mezelf eigenlijk niet eens zo leuk vond?

Wat zelfliefde voor mij tegenwoordig betekent

Het betekent niet dat mijn dagen nu allemaal rozengeur en maneschijn zijn.

Echt niet.

Voor mij betekent zelfliefde vooral dat ik veel bewuster keuzes maak. Dat mijn leven rustiger is geworden. Dat ik mezelf afvraag: is dit goed voor mij? Word ik hier beter van? Is dit iets waar een compromis prima is?

Want laten we ook niet doen alsof voor jezelf kiezen betekent dat je nooit meer iets hoeft te doen waar je geen zin in hebt. Het leven bestaat nog steeds uit compromissen.

Maar ik probeer wel onderscheid te maken.

Heb ik gewoon even geen zin?

Of gaat dit echt over mijn grens?

En als het over mijn grens gaat, probeer ik dat tegenwoordig gewoon netjes en respectvol te zeggen.

Zonder smoes.

Vroeger kon ik nog zeggen: “Ik voel me niet zo lekker.”

Nu zeg ik eerder: “Sorry jongens, ik heb hier vandaag de energie niet voor.”

En weet je wat daar zo grappig aan is?

Mensen vinden daar eigenlijk helemaal niks van.

Al die beren die ik vroeger op de weg zag, blijken er vaak helemaal niet te staan.

Waarom nee zeggen voor zoveel vrouwen moeilijk is

In mijn praktijk in Almere zie ik veel vrouwen bij wie ik iets van mezelf herken.

Vrouwen met een laag zelfbeeld. Vrouwen die het moeilijk vinden om grenzen aan te geven en gewend zijn geraakt zich aan te passen. Die al jong hebben geleerd lief te zijn, rekening te houden met anderen of zichzelf even opzij te zetten omdat iemand anders in het gezin meer aandacht nodig had.

En dat patroon nemen we gewoon mee het volwassen leven in.

Altijd zorgen. Altijd een ander eerst. Altijd voelen wat iedereen nodig heeft.

Behalve jezelf.

Van Gen Z kunnen we natuurlijk van alles vinden. Maar ik denk soms ook: een deel hebben ze gewoon gelijk. Zij lijken vaker te zeggen: dit past niet bij mij, dus ik doe het niet.

Wij hebben toch wat vaker geleerd ons te schikken.

En als een vrouw wél heel duidelijk haar grenzen aangeeft en haar mond opentrekt, is ze al snel een bitch.

Nou ja.

Misschien mogen we daar ook eens iets van vinden.

Ik leef voor het eerst het leven dat ik zelf heb gecreëerd

Dat is misschien wel het grootste verschil met vroeger.

Ik heb jarenlang goedbetaalde managementfuncties gehad. Tegenwoordig heb ik mijn eigen praktijk, Bewust Jet in Almere, en werk ik daarnaast een deel van mijn tijd in de zorg met senioren met dementie.

Geen status. Geen allure.

Ik doe dat werk gewoon omdat ik het prachtig vind.

Omdat het bij míj past.

Omdat ík ervoor gekozen heb.

En voor het eerst in mijn leven heb ik echt het gevoel dat ik het leven leef dat ik zelf heb gecreëerd, in plaats van het leven waarvan ik dacht dat anderen het van mij verwachtten.

Ik ben er nog lang niet. Misschien kom je daar ook wel nooit helemaal.

Maar ik heb wel veel meer de regie over mijn eigen leven.

En gek genoeg heeft voor mezelf kiezen me niet verder van de mensen van wie ik hou afgebracht. Het tegenovergestelde is gebeurd. Er staat nu een zelfstandiger vrouw naast mijn man. En hij is daar trots op.

Misschien is dat wel wat ik inmiddels onder zelfliefde versta.

Niet altijd voor jezelf kiezen. Maar jezelf wel meenemen in de keuze.

En als jij nou geen idee hebt wat je wilt?

Dan zou ik je niet willen vertellen dat je ‘gewoon wat meer voor jezelf moet kiezen’.

Daar kon ik vroeger zelf ook helemaal niks mee.

Misschien kun je iets anders proberen.

Doe je ogen eens dicht.

En kijk eens of je de kleine jij kunt uitnodigen. Het kleine meisje of jongetje dat ergens nog in jou zit.

Kun je haar of hem zien?

Waar staat dat kind?

Wat doet het?

Je hoeft helemaal niets op te lossen. Dat kind hoeft niet meteen bij je op schoot te kruipen. Je hoeft geen diepe verbinding te voelen en er hoeft al helemaal geen prachtig spiritueel moment te ontstaan.

Kijk eerst maar eens of je contact kunt maken.

Ik heb dat zelf jarenlang moeilijk en eng gevonden. Inmiddels weet ik hoeveel heling er kan ontstaan wanneer je dat kleine stukje van jezelf niet langer probeert achter te laten, maar langzaam weer bij je durft te laten horen.

En misschien herken je helemaal niets van mijn verhaal.

Dat is ook goed.

Maar misschien voelde je ergens tijdens het lezen een klein prikje van herkenning.

Hé. Zou dit voor mij misschien ook mogelijk zijn?

Dan is dat voor vandaag genoeg.

Misschien is er alleen een klein zaadje geplant.

En misschien probeert dat kleine kind in jou heel voorzichtig contact met je te maken.

Als dat zo is, hoop ik dat je er even voor open kunt staan.

Wanneer je merkt dat je steeds over je eigen grenzen gaat

Soms begrijpen we met ons hoofd heel goed dat we vaker nee zouden mogen zeggen of beter voor onszelf zouden moeten zorgen, terwijl er vanbinnen toch iets is waardoor we steeds opnieuw in hetzelfde patroon terechtkomen.

In mijn praktijk Bewust Jet in Almere werk ik onder andere met NEI en Reiki om te onderzoeken wat er onder zulke patronen kan liggen. Niet om je te vertellen wat je moet doen, maar om samen te kijken naar wat jou onbewust tegenhoudt om dichter bij jezelf te blijven.

Want voor jezelf kiezen begint wat mij betreft niet met harder ‘nee’ leren zeggen.

Het begint met jezelf weer serieus nemen.