Ik heb jaren gedacht dat mijn lichaam me in de steek had gelaten.
Toen ik in een burn-out terechtkwam was ik chronisch moe. Mijn gewrichten waren stijf. Ik was vijf of zes keer per jaar grieperig en mijn energie was nergens meer te bekennen.
Ik was boos op mijn lichaam. Waarom deed het niet gewoon wat het hoorde te doen?
Ik wilde maar één ding. Dat het over zou gaan. Dat ik weer de oude werd.
Als ik daar nu op terugkijk, valt me eigenlijk iets op. Ik stelde mezelf maar één vraag.
Hoe kom ik hier zo snel mogelijk vanaf?
Nooit vroeg ik me af waarom mijn lichaam eigenlijk zo reageerde.
En misschien is dat ook wel logisch. Als je je beroerd voelt, heb je helemaal geen behoefte aan moeilijke vragen. Je wilt gewoon dat je je weer goed voelt.
Toch is dat precies de vraag die ik mezelf jaren later wel ben gaan stellen.
Niet omdat iemand dat tegen me zei. Maar omdat ik langzaam begon te zien dat mijn lichaam al veel eerder signalen had gegeven.
Ik had ze alleen niet serieus genomen.
Of misschien wel gezien...
maar gedacht: nog even.
Nog even werken.
Nog even doorzetten.
Nog even dit afmaken.
Nog even...
Totdat er geen "nog even" meer over was.
Tijdens mijn burn-out heb ik iets geleerd waar ik nog steeds iedere dag iets aan heb. Ik ben mijn lichaam een cijfer gaan geven.
Of eigenlijk andersom.
Ik vroeg mezelf regelmatig af: hoe voelt mijn lichaam nu?
Een 1 betekent: ik doe dit met gemak.
Een 10 betekent: dit is echt veel te veel.
En toen kwam de volgende vraag.
Bij welk cijfer stop ik eigenlijk?
Vroeger was dat pas bij een 9. Of misschien zelfs een 10.
Mijn lichaam moest me eerst compleet stilleggen voordat ik luisterde.
Nu stop ik bij een 6.
Dat klinkt misschien heel overdreven.
Maar het heeft mijn leven veranderd.
Ik weet nog dat ik aan het stofzuigen was. Een kwart van de woonkamer gedaan en ik voelde het.
Dat zesje.
Vroeger had ik gedacht: kom op, die woonkamer moet af. Nu zette ik de stofzuiger uit. Kop koffie. Even zitten.
En een tijdje later maakte ik de rest schoon.
Want waarom moest dat eigenlijk allemaal in één keer?
Sindsdien probeer ik ook naar de kleine signalen te luisteren.
Dat kun je heel makkelijk oefenen.
Ga maar eens op je tenen staan.
Voel je je kuiten aanspannen? Daar is het zesje!
Mooi.
Ga dan weer met beide voeten op de grond staan.
Niet omdat het niet meer mag.
Maar omdat je lichaam een signaal gaf en jij liet merken dat je geluisterd hebt. Misschien voelt dat een beetje gek.
Maar ik geloof dat je daarmee iets heel waardevols doet.
Je lichaam merkt dat jij luistert. Dat het niet eerst hoeft te schreeuwen voordat jij reageert.
En nee, ik geloof niet dat iedere lichamelijke klacht een emotionele oorzaak heeft.
Zo simpel is het niet.
Maar ik geloof inmiddels ook niet meer dat een lichaam zomaar iets doet.
En daarom ben ik benieuwd naar jou.
Bij welk cijfer stop jij eigenlijk?
Pas als je lichaam je dwingt?
Of luister je al wanneer het nog zachtjes probeert iets duidelijk te maken?
Ik lees het graag.
En misschien... stel jezelf vandaag eens wat vaker die ene simpele vraag.
Welk cijfer geeft mijn lichaam me op dit moment?