Over het ontstaan van Bewust Jet

Waarom ik doe wat ik doe

k krijg regelmatig de vraag waarom ik dit werk doe. Het eerlijke antwoord? Omdat ik niet anders kan.

Dat klinkt misschien wat groot en een woord als roeping vind ik zelf altijd wat zwaar. Maar het komt er wel dichtbij. Ik voel in alle vezels van mijn lijf dat dit bij me hoort en dat ik dit door mag geven.

Ik vind het mooi om met mensen te werken. Om mensen met zichzelf te verbinden. Om samen op onderzoek uit te gaan naar wat iemand belemmert en wat er onder al die lagen zichtbaar wil worden.

En daarnaast ben ik gewoon hartstikke rete nieuwsgierig.

Wat drijft iemand? Wat heeft iemand gevormd? Wat is er onderweg gebeurd? En misschien nog wel de belangrijkste vraag: wie zit er onder al die lagen? Dat onderzoek blijft me fascineren.

Stiekem heb ik er zelf ook veel baat bij

Wat ik misschien nog wel mooier vind, is dat het niet alleen de ander iets brengt. Als ik andere mensen help, help ik ook mezelf.Ik merk dat mijn intuïtie groeit. Dat mijn verbinding met het universum helderder wordt. Dat ik steeds beter leer vertrouwen op wat zich aandient. Ik creëer niet alleen ruimte voor de ander, maar ook voor mezelf.

En misschien is dat helemaal niet zo onbaatzuchtig.

Ik leef op als ik zie dat er bij iemand iets verandert. Als er een inzicht komt. Als iemand zachter wordt voor zichzelf. Als iemand weer vertrouwen krijgt. Dat geeft mij energie. Daar word ik gelukkig van.

Wat als ik vroeger een therapeut als mezelf had gevonden?

Als ik eerlijk ben, zit daar waarschijnlijk ook een stukje van mijn eigen verhaal in. 
Soms denk ik weleens: wat had het mij gescheeld als dit eerder op mijn pad was gekomen?  Wat was het fijn geweest als ik eerder had geleerd wat ik nu weet.

Aan de andere kant heeft mijn eigen weg me ook precies gebracht waar ik nu ben. Die weg bestond niet uit harder werken of meer vechten. Juist niet.

Het ging over

• loslaten.
• Overgave.
• Acceptatie.
  

Accepteren wie ik ben. Accepteren dat ik tijdens mijn burn-out niet meer kon wat ik daarvoor wel kon. Accepteren waar mijn grenzen lagen. En van daaruit opnieuw leren creëren.

Wat ik tegenwoordig zie, is dat we vaak ontzettend ver van onszelf verwijderd raken. Er wordt veel van ons gevraagd. We krijgen voortdurend prikkels. Er is altijd wel iets dat aandacht vraagt.

Ik merk dat ook bij mezelf. Ik ben niet heiliger dan de rest. Als het me teveel wordt, kan ik ook gedachteloos scrollen of afleiding zoeken. Maar ik weet inmiddels ook waar mijn weg terug ligt.

In stilte. Tijdens een wandeling met de hond. In een goed gesprek. In ruimte maken voor mezelf. Daar vind ik mezelf steeds weer terug.

Misschien is dat uiteindelijk ook waar mijn werk over gaat. Niet over perfect worden. Niet over jezelf verbeteren.Maar over thuiskomen. Bij jezelf.En hoewel ik inmiddels veel heb geleerd, blijf ik daarin net als ieder ander mens onderweg.

Want ook voor mij is het leven een voortdurende uitnodiging om te voelen, te groeien en steeds opnieuw thuis te komen.