Hoe weet je eigenlijk dat je niet gelukkig bent?
Dat is een vraag die ik laatst stelde aan iemand. Ze vertelde dat ze niet gelukkig was. Dat het al een tijd niet lekker liep. Dat ze moe was. Dat ze het gevoel had dat er iets miste.
En mijn eerste vraag was eigenlijk niet waarom.
Mijn eerste vraag was: Hoe weet je dat eigenlijk? Waaraan merk je dat? Waar voel je dat in je lichaam?
En toen bleef het even stil.
Niet omdat ze het antwoord niet wist, maar omdat we die vraag volgens mij niet zo vaak stellen.
We zeggen
dat we gelukkig zijn.
Of niet gelukkig.
Dat we gestrest zijn.
Dat we moe zijn.
Dat we niet lekker in ons vel zitten.
Maar hoe voelt dat eigenlijk? Waar voel je dat? Is het een druk op je borst? Een steen in je maag? Een onrust die altijd aanwezig lijkt?
Een vermoeidheid die niet weggaat, hoe lang je ook slaapt?
Of is het meer een gevoel van leegte? Alsof je door de dagen heen beweegt zonder er echt onderdeel van te zijn?
Ik vind dat interessante vragen.
Niet omdat ik direct op zoek ben naar een oplossing, maar omdat gevoelens meestal niet zomaar ontstaan. Ze komen ergens vandaan.
Ze willen vaak iets vertellen. En misschien zijn we dat een beetje verleerd.
Voelen. Niet denken over voelen. Niet analyseren waarom we voelen wat we voelen. Maar echt voelen.
Want laten we eerlijk zijn: daar zijn we vaak niet zo goed meer in.
We weten precies wat we moeten doen.
We weten wat er van ons verwacht wordt.
We weten hoe we sterk moeten zijn.
Hoe we door moeten gaan.
Hoe we dingen moeten oplossen.
Maar voelen?
Dat is vaak een ander verhaal.
Ik zie veel mensen die jarenlang vooral bezig zijn geweest met het leven zelf. Werk, kinderen, relaties, mantelzorg, verwachtingen, dromen die anders liepen dan gedacht. En voor je het weet ben je vooral bezig met alles draaiende houden.
Niet omdat je iets verkeerd doet. Niet omdat je verkeerde keuzes hebt gemaakt. Maar omdat het leven soms gewoon veel van ons vraagt.
En ergens onderweg kan het gebeuren dat je het contact met jezelf een beetje verliest.
Niet helemaal.
Want ik geloof niet dat je jezelf kwijt kunt raken.
Ik denk alleen dat er soms zoveel ruis overheen komt te liggen dat je jezelf niet meer goed kunt horen.
En misschien voel je dat wel. Misschien is dat precies wat je bedoelt als je zegt dat je niet gelukkig bent.
Dat er iets schuurt.
Dat er iets wringt.
Dat er iets aandacht vraagt.
Niet omdat er iets mis met je is. Maar omdat er iets gezien wil worden.
Ik heb mezelf die vraag ooit ook moeten stellen.
Niet: waarom ben ik niet gelukkig?
Maar: waaraan merk ik dat eigenlijk?
En wat vond ik dat een confronterende klotevraag. Want het dwong me stil te zijn, me niet te focussen op ruis, afleiding. Maar echt te voelen.
Mijn lichaam langs te gaan. Voel ik iets? En zo ja, waar? En wat? En hoe voelt dat?
Op het moment dat je echt gaat voelen, kom je soms dingen tegen die je jarenlang hebt weten te vermijden. Verdriet. Teleurstelling. Boosheid. Angst. Dingen waarvan je dacht dat je ze allang achter je had gelaten.
Maar ik ontdekte ook iets anders.
Dat onder al die gevoelens vaak iets heel waardevols ligt.
Een verlangen.
Een behoefte.
Een deel van jezelf dat al heel lang probeert je aandacht te trekken.
Misschien is niet gelukkig zijn daarom niet eens het probleem. Misschien is het een uitnodiging.
Een uitnodiging om weer eens stil te staan. Om te luisteren.
Om jezelf vragen te stellen die je misschien al jaren niet meer hebt gesteld.
En misschien is dit een mooie vraag om eens mee te nemen tijdens een wandeling.
Waaraan merk ik eigenlijk dat ik niet gelukkig ben?
Niet wat ik ervan vind.
Niet wat ik erover denk.
Maar wat ik werkelijk voel.
Ik ben benieuwd wat er dan boven komt drijven.
Liefs,
Georgette
Bewust Jet